دخول دوزخ با ذلت و خوارى تهديد فرمودى » . و نيز در روايت آمده است : « الدُّعَاء مُخُّ الْعِبَادَة » « 1 » . مراد از دعا در اين جا ، قسمتى از دعا است ؛ دعايى كه مقرون به الوهيت مدعو به نحوى از اتحاد باشد . ثالثاً : منظور از نهى در اين آيات ، اين است كه شما مدعو را به اندازهء رتبهء خداوند بالا نبريد ؛ به عبارت ديگر ، هدف از نفى دعوت و خواندن غير خدا ، دعوت‌هاى ملازم با عبادت و پرستش است كه از اعتقاد به الوهيت سرچشمه مىگيرد . شاهد اين مطلب ، كلام خداوند عزّوجلّ است كه فرمود : ( وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً ) « 2 » ؛ و همانا مساجد از آنِ خداست ، پس هيچكس را با خدا نخوانيد . لذا اساس عبادت مشركان ناشى از همين امر بود . خداوند سبحان در اين زمينه مىفرمايد : ( وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً ) « 3 » ؛ يعنى آنها براى خدا همتايانى قرار دادند تا مردم را از راه او منحرف و گمراه سازند . ( إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ ) « 4 » ؛ چون شما را با پروردگار عالميان برابر مىشمرديم .

--> ( 1 ) . سفينة البحار ، ج 3 ، ص 48 ( 2 ) . جن : 18 ( 3 ) . ابراهيم : 30 ( 4 ) . شعراء : 98 .